Παρασκευή, 12 Μαΐου 2017

But the sun shone upon the sleeping earth


Κι η γη
γύρισε και του ‘πε:
«Τι θες ρε μαλάκα τόσο πρωί,
κοιμάμαι ακόμα».

Σηκώθηκε κι αυτός λοιπόν, 
πέταξε κάτι πρόχειρο πάνω του
και σύρθηκε ως την πόρτα.
Με την παλάμη στο χερούλι ακόμα,
σκέφτηκε
«Μήπως να γυρίσω πίσω;».
Σκέφτηκε
να γύριζε πίσω,
να της έλεγε ότι δεν ήθελε και τίποτα σπουδαίο,
πως απλά ήταν πολύ όμορφη έτσι όπως κοιμόταν
κι ότι δεν θα την ξυπνούσε άμα δεν ήθελε.
«Άστο καλύτερα»,
αποφάσισε. Δεν ήταν και τόσο καλή ιδέα.  Άνοιξε την πόρτα, βγήκε έξω
κι ύστερα την έκλεισε πίσω του,
χωρίς να ακουστεί ούτε “Κιχ”.

Στον υπόλοιπο κόσμο όλα συνέχιζαν στον ίδιο ρυθμό,
μερικοί ήλπιζαν να φυτέψουν αρκετά δέντρα
για να καλύψουν αυτά που κάηκαν, άλλοι
συνέχιζαν να γράφουν παιδικά παραμύθια
που όλα τους άρχιζαν με τη φράση «Μια φορά και ένα καιρό…»
Κι άλλοι αναφωνούσαν με έκπληξη:
«Υπήρξαν τουλάχιστον έξι εκατομμύρια νεκροί στους θρησκευτικούς πολέμους που ακολούθησαν την μεταρρύθμιση του Λούθηρου», «Ουάου!»


Πράγματι, έξι εκατομμύρια δεν ήταν και λίγα.

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου