Δευτέρα, 5 Σεπτεμβρίου 2016

Ζάχαρη.


Έχω ξεμείνει με τον καφέ και με τη γάτα
μου πέταξε όλη τη ζάχαρη κάτω παίζοντας
και τώρα τον πίνω
σκέτο θεόπικρο.
τα παιδιά της πιάτσας είναι περισσότερο
παιδιά της αριστεράς
παιδιά που νομίζαν ότι θα ‘χουν καλό μισθό,
θα πηγαίνουν στις απεργίες, θα
μεγάλωναν με ελευθερία τα κουτσούβελα τους
και στο τέλος θα παίρναν μια καλή σύνταξη, αν και αυτό
ντρέπονταν να το παραδεχτούν.
πήραμε οι περισσότεροι τα αρχίδια μας, κι όσοι δεν το καναν
κρέμονται και γλείφουν τα αρχίδια κάποιου άλλου για να τα καταφέρουν, οι καλύτεροι
από εμάς μετράνε μεροκάματα, ένσημα
οι χειρότεροι γραμμάρια, παραισθήσεις,
σπασμούς στα χέρια και στα δάχτυλα και αρρυθμίες.

Μου λειπούν τα τσιγάρα, η ζάχαρη, τα 
φιλιά σου, ο τρόπος που έσκυβες το κεφάλι όταν φοβόσουν, σα
να ψαχνες να κουρνιάσεις κάπου.
κι η ελπίδα να αντιμετωπίσουμε μαζί
τη μοναξιά της πόλης
και τα γεμάτα καρκίνους σύννεφα της. 

Σάββατο, 3 Σεπτεμβρίου 2016

Το τέλος του καλοκαιριού.


Σνιφάρει βενζοδιαζεπίνες με ένα
μπλε καλαμάκι που κράτησε απ’ τον καιρό που έπινε σπιντ
δίπλα η γάτα παίζει με ένα πλαστικό ποντίκι
και νιαουρίζει εκνευρισμένα
το να σνιφάρεις βένζες δεν είναι και η καλύτερη ιδέα
μα είναι μια λύση για τον ύπνο
και την αναμονή μέχρι να ξανάχεις σπιντ.

Σνιφάρει κι αναρωτιέται γιατί να έχει τόσο απαίσια γεύση ένα ηρεμιστικό, σνιφάρει και
κάπου έξω απ’ την μπαλκονόπορτα
ένα φύλο δέντρου προετοιμάζεται να κιτρινίσει
και να υποδεχτεί το φθινόπωρο
σαπίζοντας.