Δευτέρα, 3 Νοεμβρίου 2014

Γράμματα στην Ν. #3


Βαριέμαι πολύ να γκρινιάξω που λείπεις ρε βλάκα. Δε μ’αρεσει η Αθήνα, ζηλεύω απίστευτα που έχεις φύγει εδώ και τόσο καιρό. Θα σ’ακολουθούσα αν είχα το κουράγιο να αφήσω τα πάντα πίσω, θα μ’ακολουθούσες απλά για να κάνεις διακοπές.

Δεν ξέρω πώς τα περνάτε και τι λένε οι παρέες που έπιασες εκεί έξω, εμένα με πιάνουν συχνά πυκνά οι δικές μου εδω πέρα και μου λένε μεταξύ τσιγάρου και μπύρας: «Μόνο όλοι όσοι δεν κάνουν τίποτα, κάνουν κάτι» και εννοούν ότι με τέτοιες μπουρδίτσες, μικροπειράματα και ελεγχόμενες εκρήξεις της ανθρωπότητας, όπως η τέχνη, η φιλοσοφία και το καλό στοματικό μπορούν να ασχοληθούν μόνο ένα μάτσο χορτασμένοι.

Εγώ βλέπω συνέχεια όμως ανθρώπους χορτασμένους που απλά δεν κάνουν τίποτα και περιμένουν να πεθάνουν ενώ στο μεταξύ απλώς δε το σκέφτονται. Όσοι ζορίστηκαν λίγο παραπάνω τριγυρίζουν συγχυσμένοι από τοίχο σε τοίχο σπάζοντας σε διαφορετικό σημείο κάθε φορά το κεφάλι τους με την ελπίδα να αλλάξει γεύση το αίμα. Εις μάτην. Όσο χύνεις το αίμα σου η γεύση είναι πάντα πικρή. Δοκίμασε να σπάσεις το κεφάλι κάποιου άλλου και ίσως δεις διαφορά.

Δεν σε προτρέπω παρόλα αυτά αγάπη μου να λερώσεις τα χέρια σου, ούτε καν να ταράξεις την καθημερινότητα σου, επιμένω μόνο κάπως παραπάνω στο να αποδεχτείς την ύπαρξη  ταραγμένων καθημερινοτήτων. Κοινώς να μάθεις ότι υπάρχω. Γιατί εδώ που με άφησες θεωρούμαι ριζοσπάστικός (ποιός εγώ; γελάει ο κόσμος) από ένα μάτσο μαλάκες, μάτσο από κάτι ριζοσπαστικά μαλακισμένα και μαλάκας από τους μάτσο της ριζοσπαστικότητας. Οι συνδιασμοί είναι άπειροι και ας μην κάνουμε λογοπαιγνια τώρα. Κράτα εσύ απλά το πώς ζούμε σε μια κοινωνία που θέλει να σε πείσει για τρία βασικά πράγματα: α) Ότι είναι αργοσχολία να σε νοιάζει ο έρωτας, β) ότι είναι αργοσχολία να σε νοιάζει η τέχνη και γ) ότι δεν ήσουν ποτέ "με την επανάσταση" ή κάτι σχετικό παρά ένα δεξιό-μηδένι του κερατά. Και βέβαια αυτό το τελευταίο ισχύει αγάπη μου, με θυμάσαι άλλωστε.

Λέει ο παπάρας ο Σαρτ που διαβάζετε όλα εσείς τα σκατοφοιτητάκια στην ευρώπη « Η κόλαση είναι οι άλλοι». Του απαντάω εγώ που είμαι αρκετά αμόρφωτος για να έχω την άνεση να μιλάω σε ένα πτώμα «Τι λες ρε μαλάκα τώρα...γάμησε μας». Όχι. Δεν μας φταίνε οι άλλοι άνθρωποι. Δεν φταίει καν ο καπιταλισμός. Φταίει η πορεία γήρανσης και αυτοκαταστροφής των κυττάρων μας, φταίει ο άνθρωπος σε όλη την ουσία του. Ο χριστιανισμός είχε δίκιο. Με συνείδηση και προσδόκιμο όριο επιβίωσης δεν πας πουθενά. Ο θάνατος είναι για τα ζώα.

Δεν είμαι ζώο, έτσι; Και δε θέλω κάποια χαζοχαρούμενη απάντηση τύπου «Μόνο στο κρεβάτι». Σόρυ darling αλλά πραγματικά υπάρχουν στιγμές που θέλω να κρεμαστώ από το πρώτο παντελόνι κάποιου σάπιου που θα περνάει στο δρόμο κι αντί να του πάρω καμιά πίπα όπως προφανώς συνηθίζεται στα πατήσια να τον ρωτήσω αυτό.

«Δεν είμαι ζώο, έτσι;»

Και εσείς  εκεί έξω θέλετε μέσα στα πλαίσια του πιο σάπιου εκμεταλλευτικού συστήματος της ιστορίας πλασμάτων που ενώ μπορούν να σκεφτούν, εξακολουθούν να πεθαίνουν σαν μύγες και σα ποντίκια να μισήσουμε ο ένας τον άλλο; Δε στο βάζω τάξικα. Το ταξικό μίσος είναι κάτι άλλο. Ακόμα και το προσωπικό μίσος είναι κάτι άλλο. Αλλά σοβαρά τώρα; Οκ.Να πεθάνουν στα πιο κατακόκκινα/κατάμαυρα λαικά δικαστήρια που ονειρεύτηκες οι βρωμοχίπηδες, απλά νομίζω πως εσάς δεν σας ενοχλούν οι χίπηδες, σας ενοχλεί η ίδια η έννοια της αγάπης. Καλά κάνετε. Για τον πούτσο είναι. Ένα υπερεκτιμημένο χημικό πράγμα.Ακούω όμως.

Τι καλύτερο υπάρχει;
Δεν έχουμε λεφτά για ναρκωτικά εδώ, κομμένες τέτοιες απαντήσεις.

Φοβάμαι πάρα πολύ στην ιδέα του ότι η εποχή μας είναι πιο κοντά από ποτέ στο μηδέν. Πιο πολύ φοβάμαι το οτι δε θα φτάσει ποτέ αν και θα το αγγίξει. Γιατί δεν είναι εκπαιδευμένη να το διαχειριστεί. Εδώ διαχωρίζεται ο δικός μας υλισμός απ’ τον δικό τους. Εμείς θέλουμε να φτιάξουμε μια τόσο ωραία ζωή για τους ανθρώπους που στο τέλος ο θάνατος να μην έχει καμία σημασία. Αυτοί σπάνε τον κόσμο σε δυο κατηγορίες.  Στη μία δίνουν μια αποχαυνωτική ζωή την οποία ολοκληρώνει τελετουργικά και μίζερα ο θάνατος, στην άλλη δίνουν μια πετσοκωμένη ζωή που τελειώνει πολύ νωρίς για να χεις σκεφτείς για το θάνατο. Όχι δεν νιώθω καθόλου μικροαστός  που αντί να πεθαίνω αυτές τις ώρες έχω την πολυτέλεια να σκεφτώ για το μηδέν. Δεν είμαστε παρά η μία όψη (σκοτεινή ή με φως δεν ξέρω) των τελευταίων γνήσιων αλκοολικών της ιστορίας της πάλης των τάξεων.
Κάτι είναι και αυτό.

Συμβουλή για το μέλλον ντάρλινγκ: Ξεκόλλα από την χριστιανοποίηση του κομμουνισμού και πιάσε την κομμουνιστικοποίηση του χριστιανισμού.Δεν είναι το ίδιο πράγμα όχι.

Εναλλακτικά μην κάνεις τίποτα. Δεν πειράζει. Τέλειωσε απλά τις σπουδές σου..
.
...και ένα καλό μεταπτυχιακό μετά.


Και έχει ο θεός. 


4 σχόλια:

  1. Γάμησε το κείμενο.
    Ο έρωτας είναι η πιο υπερεκτιμημένη χημική μαλακία, το πιο ζωώδες συναίσθημα που έχει αναχθεί στο πιο ευγενές. Από την άλλη όλα χημικά είναι. Φταίει η γαμημένη λειτουργία των νευρώνων μας που λειτουργεί με δυαδικά μοτίβα. Με 0 και 1. Με on και off. Καταδικασμένοι να κρίνουμε και να αντιλαμβανόμαστε μέσα από ένα συγκεκριμένο πρίσμα τα πράγματα χωρίς να το καταλαβαίνουμε. Τουλάχιστον παράγουμε τέχνη άσχημα ή όμορφα. Όσο πιο πολύ σκέφτεσαι τον θάνατο, τόσο λιγότερο ζεις. Μπόλικες αυταπάτες αιτιοκρατίας και αντικειμενικότητας.
    Φιλιά

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  2. Χημική ίσως, μαλακία όχι. Είστε ελιτιστές και καταφέρεστε σε μια αδιάντροπη λασπολογία κατά των ζεστών ανθρώπινων συναισθημάτων.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. καλέ δεν είναι πολιτικό πρόταγμα, παρεξήγησις

      Διαγραφή