Σάββατο, 17 Φεβρουαρίου 2018

Φταίνε οι μπάτσοι που νιώθουμε μόνοι μας;

Nαι και επιπλέον,
όλοι οι άνθρωποι που ξέρουν περισσότερα από εμάς για τον κόσμο
(δηλαδή όλοι οι άνθρωποι σκέτο),
οι διάδρομοι που δε χωράνε πάνω από έναν,
το να παίζεις ποδοσφαιράκι με πληκτρολόγιο, η ανακάλυψη της Aμερικής
και το να σε κλείνουν φυλακή
αλλά εσύ να μην αγαπάς κανέναν απ' όσους μείνανε έξω.

Παρασκευή, 9 Φεβρουαρίου 2018

Πώς να μη φέρετε την καταστροφή (εκεί που δε χρειάζεται).


Πρώτα απ’ όλα μην ξεκινήσετε με τις καλύτερες προθέσεις. Υπάρχει πάντα το ενδεχόμενο να ακούτε φωνές. Κι αν το ποτό στο χέρι σας μιλάει όντως
το πιθανότερο είναι να λέει ψέματα.

Κάθε απόσταση είναι πολύ μεγάλη, πολύ κουραστική. Όχι οι δυνάμεις σας δεν είναι ατελείωτες. Μην εμπιστευτείτε
την υποψία πως εκπροσωπείτε κάτι καινούργιο
που δε σκέφτηκε ποτέ κανένας άλλος.
Αντ’ αυτού σκεφτείτε καλύτερα
πως οι περισσότεροι που είχαν παρόμοιες ιδέες
πήγαν, έκαναν, έγιναν, γύρισαν, Παφ!

Αφιερώστε χρόνο στην πιθανότητα
όλα τα πιόνια της ιστορίας
προτού χαθούν να δούλεψαν ως χαμηλόμισθοι σε εργοστάσια παιχνιδιών.

Δώστε βάση στη μελέτη της κοινής σας μοίρας.

Οι συχνές βόλτες πλάι σε φωσφοριζέ πάπιες πολύ πιθανόν σημαίνουν
πως είστε το καλαμπόκι.
Ένας γάμος δεν θα σας σώσει.
Μία κηδεία ενδεχομένως και να έκανε κάτι, μα αφιερώστε λίγη ώρα να μη ρουφήξετε

τη γραμμή που συνδέει
τον έρωτα
και το θάνατο.

Είναι όλα στο μυαλό σας.

Το αγόρι που αγαπάτε και στέκεται δίπλα σας, πλάι στο πτώμα της λογικής
κατά πάσα πιθανότητα είναι μπάτσος ή
ιδιοκτήτης
premium λογαριασμών σε τσοντοσάιτ.

Σκεφτείτε το καλά αν θέλετε αν κάνετε κι άλλες δολοφονίες μαζί του.

Μην τις κάνετε σε πλοία, σε κτελ, σε ποιητικές βραδιές, σε βιβλία αναρχικών, σε τρένα, σε ακατάσχετους μονολόγους, σε βιβλία ναζιστών…

Ή μη τις κάνετε γενικά,
αυτό θα ήταν
η  τέλεια επιλογή.

Παρασκευή, 12 Ιανουαρίου 2018

Ευχαριστούμε Θεέ για τη σκόνη


Όταν όλα τα αστρόπλοια που πετάνε πάνω απ’ τα κεφάλια μας
ενωθούν σε έναν μικρό κι αδιάφορο ήλιο
για τι πράγμα θα γκρινιάζουμε;

Για τις μύγες που θα ‘χουν μείνει μόνες χωρίς σαρκοβόρα φυτά;
για τα κουτιά με το γάλα, που δε θα μπορούν να κρατήσουν πια μέσα τους
όλα τα σκουπίδια της κοινωνίας;
ή για όλες τις οικογένειες που χεράκι-χεράκι σέρνονται μέσα σε φλεγόμενα κτήρια
και βρίσκουν μοναχά να πουν:
«Εκείνη, η μικρή, η κόρη του τάδε, πώς και δεν σπούδασε;»

Όταν όλες οι υπηρεσίες επικοινωνίας ανάμεσα στους πλανήτες
αποδειχτούν ανίκανες να καλμάρουν το υπαρξιακό άγχος
του υπαρξιακού μας άγχους,
θα κάνουμε ακόμα πρωτότυπες και θαρραλέες δηλώσεις;

Θα λέμε άραγε πως είναι άσχημη ιδέα ο παράδεισος και η κόλαση;
θα ισχυριζόμαστε πώς είναι εφικτό να σκεφτεί κάποιος το «Τίποτα»
σε έναν κόσμο χωρίς άδεια δωμάτια;
θα υπάρχουν ακόμα αυτοί οι απαίσιοι που λένε στους έχοντες κατοικίδια:
«Καλά εδώ πεθαίνουν άνθρωποι κι εσείς ταΐζετε ζώα;»

Κι όταν και τα τελευταία φάρμακα, μέσα στην τελειότητα τους
αποδειχτούν πως δεν μπορούν ή δε θέλουν
να κάνουν τίποτα για τον ουρανό που συνθλίβεται
ανάμεσα στο χώρο και στο χρόνο,
όλοι οι σοβαροί άνθρωποι θα είμαστε
με το γνωστό σφίξιμο στο στομάχι, τις γνωστές ταχυπαλμίες στην καρδιά
τα αιώνια ερωτηματικά πάνω απ’ το κεφάλι, την απελπισία
να βρούμε ένα μπουκάλι τζιν (ή ουίσκι) μέσα σε ήδη λεηλατημένα μαγαζιά.
-και τα γνωστά αποτελέσματα-

Κι οι πραγματικά σοβαροί άνθρωποι
θα παίζουν ψύχραιμα με τα χώματα μέχρι το τέλος, μονολογώντας:
«Ευχαριστούμε Θεέ για τη σκόνη»

Τρίτη, 19 Δεκεμβρίου 2017

Σουρεαλισμός Χωρίς Ανταπόκριση



Καθένας πεταλουδίζει με τον τρόπο του
εσύ θες να μιαουρίσεις
κι εγώ να σκάσεις και να μιλήσουμε σοβαρά
ή να μιλάω εγώ σοβαρά και εσύ να ακούς.
όμως κατά βάση κι εγώ
θέλω να έρθω έξω απ’ την πόρτα σου και να σου κάνω χράτς-χράτς με τα νύχια
μου.
                                                                                          Γιατί μπορεί να μην έχω εσένα
μα έχω την κόλαση που μου αξίζει.
Κι-όταν-ο-παράδεισος-γεμίσει
οι νεκροί θα περπατούν στη γη
μπερδεμένοι
με το λόγο που τα πόδια μας είναι από σάρκα κι όχι λούτρινα
μπερδεμένοι
από την αδικία του να μην γίνονται αιμοληψίες από φλέβες στην πάνω μεριά του χεριού. «Δώστε και σώστε!» φωνάζουν οι θρησκευτικοί ηγέτες.
δίνω
για να σταματήσουν
να είναι οι ανάσες μου
επίδοξοι δολοφόνοι ή τέρατα από το μέλλον
να σταματήσουν να γίνονται
μαντήλια που δένονται στα μάτια μου
και δε μ’ αφήνουν να δω
ούτε καν αυτόν που τα ‘δεσε, κι ας στέκεται μπροστά μου
και ψιθυρίζει:     

Κύριε μου
κι όταν ακόμα στάζατε αίμα
πάλι είχατε την αίσθηση
πως ήσασταν ο άνθρωπος
με τις λιγότερες πιθανότητες αυτοκτονίας στον κόσμο
μάλλον έτσι είναι
μάλλον θα ζήσετε.
σωστά όμως έχετε την αίσθηση
πως θα ζήσετε νεκρός, σε ένα κλουβί από βαμβάκι
κι η ψυχή σας από μακριά
θα εξηγεί στους περαστικούς το λόγο που μουρμουρίζετε
και θα ζητάει συγνώμη για σας.
όπως γατούλα στο καλαθάκι ταξιδιού της
που ο ιδιοκτήτης της κάνει τη διαδρομή
Αθήνα-Πέλλα.           

Από πού θα πρέπει να πρωτο-αποδράσει κάποιος;
Ο φόβος μπροστά στο θάνατο
είναι μια ένδειξη
πως κάτι δεν πάει καλά με τη θρησκεία
και την επιστήμη.
Ο έρωτας, για όσους δουλεύει, θα ‘ταν μια πιθανή απάντηση
αν δεν ήταν κάθε άνθρωπος μια τεράστια σκηνή
που πάνω του πατούν χιλιάδες κόσμοι για να παίξουν το ρόλο τους
και έπειτα να φύγουν αφήνοντας τον
όπως την αισθητική
τις ώρες
της ερωτικής απογοήτευσης.

Νεκρό.

Πώς επέστρεψαν τα κοπάδια απ’ τα βοσκοτόπια τους.

Κυριακή, 26 Νοεμβρίου 2017

Τα μικρά πράγματα


Όλα ετούτα εδώ τα μικρά πράγματα
δεν είναι παρά ένα τσουκάλι με κόκκαλα
που βράζουν για χρόνια στο ζουμί τους.

Προσπαθώ να ζεσταθώ
προσπαθώ να φάω
προσπαθώ να αγαπήσω, να κοιμηθώ.
μα πάντα o ανεξήγητος φόβος
πως τα κόκκαλα ανήκουν
στην πρώην ενός φίλου μου
που βγαίνει με άλλον και δεν της αρέσουν τα ποιήματα του πλέον,
στην πλάτη μιας κυρίας που έχω σιχαθεί
να γράφω συνέχεια πόσο ωραία πλάτη έχει
ή στο νεκροταφείο ενός κοπαδιού ελεφάντων
με κρατάει ξύπνιο.

Και γίνομαι ένα μ’ αυτό το τέρας
που θα μπορούσε να μου ζητάει συγχώρεση
κι αυτό γίνεται ένα μαζί μου
που θα μπορούσα να του πω, πως το αγαπάω
μα τίποτα απ’ αυτά δε συμβαίνει
γιατί όλα ετούτα εδώ τα μικρά πράγματα
ξεχνάνε
πως με κάθε μας λέξη κουβαλάμε
ξανά και ξανά
ολόκληρο τον κόσμο
κι ακόμα χειρότερα
αυτό το σίχαμα
εμάς.