Κυριακή, 17 Ιουλίου 2016

Στους άνδρες που κάθονται στην άκρη της μπάρας και ξέρουν λίγο από λογοτεχνία.

Όμορφοι και καλοντυμένοι
ξέρουν ανέκδοτα και μάρκες κρασιού
φοράνε πουκάμισο ανοιχτό με μπλουζάκι
τους αρέσουν τα ποδήλατα αλλά έχουν αμάξι
πηγαίνουν με αυτό στη δουλειά.
Ο πιο κοντός από δαύτους
μου ρίχνει ενα κεφάλι.
Τους αρέσει ο Πόε, κι ο Ουράνης και λίγο ο «Επαναστατημένος άνθρωπος» του Καμύ,
βγάζουν λεφτά,
το πολύ πολύ να πίνουν λίγο χόρτο,
μια συλλογή ποιήματα τους θα εκδοθεί
τον επόμενο Νοέμβρη
από σχετικά γνωστό εκδοτικό.
Λένε ότι κάτι λείπει απ’ την πολιτική σκηνή,
στα νιάτα τους διαβάζαν καστοριάδη
τώρα κανα αστυνομικό
απ’ τις εκδόσεις Λιβάνη.
Νομίζω
ότι ξέρουν από φλερτ
νομίζω
ότι κάνουν καλό σεξ
νομίζω
ότι κρατάνε με στυλ το ουίσκι
νομίζω
ότι εξισορροπούν γοητευτικά την ειρωνεία με την ευγένεια.

Ω φίλε
τους σιχαίνομαι
κι αυτούς
και το μπάρμαν που τους σερβίρει
και τον ιδιοκτήτη που ζητάει
«Κοπέλα για σέρβις, εμφανίσιμη»
και όλα αυτά τα καθήκια
που κάναν την ποίηση ένα ωραίο αξεσουάρ για λεφτάδες.

Στις κουζίνες οι λαντζιέρηδες πλένουν πιάτα και ποτήρια
κι εγώ σ’αγαπώ
αλλά εσύ δε θες να τρως στη μάπα την ευκοίλια που βγάζουν τα στερητικά της ηρωίνης
αλλά σ’αγαπάω
κι έχω μισή καρδιά για σένα
και μισή καρδιά
για την επιβίωση της ποίησης
στο πρόσωπο ενός λαντζιέρη που πίνει σπιντ κρυφά για να βγάλει τη βάρδια
και κλέβει που και που το αφεντικό.
Κανείς πελάτης του μπαρ δεν ξέρει για αυτά
για πρέζες
για σπίντες
περισσότερο για ανθρώπους που βγάζουν βάρδιες
και φυσικά δεν ξέρουν το πόσο λατρεύω
εσένα
και την τόσο απαράδεχτη ελπίδα μιας καλής κηδείας
με εσένα
να πετάς τα τριπάκια σου στον τάφο μου
και να λες
«Δεν μου χρειάζονται πια, το βασικό τέρας στη ζωή μου το είδα».

Κυριακή, 3 Ιουλίου 2016

Περίπου Τίποτα



Λένε πως η ποίηση είναι περίπου σα να κόβεις τα νύχια σου
και άντε, στη χειρότερη
σα να έχεις ξηροδερμία.
Eγώ νομίζω είναι σα να σου ξεριζώνουν την πλάτη
και να την κρεμάνε με δυο πράσινα μανταλάκια για να στεγνώσει
με τις πρώτες ακτίνες του ήλιου.
Bγάζουμε τα άπλυτα μας στη φόρα
κι η αλήθεια είναι πως εδώ σπάνια πλένει κανείς τα ρούχα του.
Δεν έχεις το κουράγιο να ασχοληθείς με τη μόδα
αλλά και καμία μόδα
δεν έχει το κουράγιο να ασχοληθεί μαζί σου.
Δεν έχει σημασία
ο κόσμος
θα κάνει ακόμα εκατο χιλιάδες γενοκτονίες γύρω από τον εαυτό του
και θα σκάσει σα σάπιο καρπούζι.
Απ’ τις στιγμές που σε φίλαγα
θα μείνουν κάτι ερείπια στην χειρότερη
και περίπου τίποτα στην καλύτερη.
Αλλά δεν πειράζει
γιατί μπορούμε πλέον
να υπομένουμε
τον έρωτα και την απόγνωση
με το θάρρος και την τρέλα μιας 20χρονης πιανίστριας που βάζει φωτιά στα δάχτυλα της
και κρεμάει τα λευκά δερμάτινα γάντια της
στο καλοριφέρ
πρωτού βάλει την 9η συμφωνία να παίζει και ανάψει τσιγάρο
σιγομουρμουρίζοντας
«Κατάρα!»

Κυριακή, 26 Ιουνίου 2016

Τομ Ρόμπινς - Κοκκινομάλλες

Δε θα πιούμε ποτέ Buscopan αγκαλιά μωρό μου




(ακολουθεί δοκιμιάκι του Τομ Ρόμπινς με το προφανές θέμα, κλεμμένο από τη συλλογή "Αγριόπαπιες πετούν ανάστροφα")

Τα ΚΟΚΚΙΝΑ ΜΑΛΛΙΑ είναι γυναικείο παιχνίδι.
Η σκληρή αλήθεια είναι ότι οι περισσότεροι άντρες με κόκκινα μαλλιά μοιάζουν σαν ξανθοί που χάλασαν επειδή έμειναν έξω από το ψυγείο. Μοιάζουν με καστανομάλληδες που τους άφησαν να χωνέψουν μαζί με την κοπριά πίσω από το στάβλο. Όμως το ίδιο αυτό χρώμα που σ' έναν άντρα μπορεί να μοιάζει με μούχλα πάνω  σε φύλλο ή με σκουριά σε παλιατζίδικο, μια γυναίκα το φορά σαν τιάρα από ρουμπίνια.

Οι κοκκινομάλλες όχι μόνο είναι συχνά όμορφες, αλλά η ομορφιά τους υποδηλώνει λαγνεία μαζί και κίνδυνο, απόλαυση και βία, και επομένως είναι για το αρσενικό του είδους ουσιαστικά ακατανίκητη. Κόκκινο -Kόκκινος συναγερμός- ήταν το χρώμα των μαλλιών της αρχέγονης φαμ φατάλ.

Φυσικά, ένα μεγάλο μέρος του "φατάλ" που συνδέεται με τις κοκκινομάλλες είναι μια ψευδαίσθηση, μια στερεότυπη προβολή των σεξουαλικά νευρωτικών αντρών. Πολλές κοκκινομάλλες είναι σεμνές σαν μπουμπούκια  τριαντάφυλλου και γλυκές σαν κρέμα φράουλα. Όμως, το απλό γεγονός ότι τις βλέπουν σαν θυελλώδεις, αν όχι μοχθηρές, τους δίνει μια ορισμένη ελευθεριότητα και μια κάποια δύναμη. Σαν να είναι κληρονομικό τους δικαίωμα να είναι σκύλες. Χάρη στο χρωματισμό τους, έχουν τη γενετική άδεια να είναι τρομερές και λάγνες, μια άδεια που , ακόμα κι αν δεν την ασκήσουν ποτέ, τις ξεχωρίζει από τις υπόλοιπες γυναίκες που παραδοσιακά υποτίθεται ότι πρέπει να είναι ήπιες και αγνές.

Τώρα που οι γυναίκες κατεδαφίζουν αυτές τις παλιές μισογύνικες προσδοκίες, θα χάσουν οι κοκκινομάλλες την ιδιαίτερη μαγεία τους; Θα χάσει η καταλήξει η Πίπι η Φακιδομύτη να θεωρείται απλώς ένα απ' τα καλά κορίτσια: Η Χάιντι με πυρετό, η Χιονάτη στην παραλία; Όχι βέβαια. Το να πιστέψει κανείς ότι οι ξανθές και οι μελαχρινές είναι απλώς κοκκινομάλλες με καταπιεστική μεταμφίεση είναι σαν να πιστεύει ότι οι ιπτάμενοι δίσκοι είναι παιδικά μπαλόνια. Γιατί, βλέπετε οι κοκκινομάλλες είναι μεταλλαγμένες.

Το κατά πόσο πηγάζουν από γονίδια διαταραγμένα από χθόνιες δυνάμεις ή έχουν "φυτευτεί" εδώ από επικυρίαρχους του διαστήματος είναι θέμα αμφισβήτησης ανάμεσα σε λόγιους. Είναι αρκετό για εμάς να αναγνωρίσουμε ότι οι κοκκινομάλλες είναι αφύσικα όντα, βιοηλεκτρικά συνδεδεμένα με σφαίρες παράξενης δύναμης, κινδύνου, έκστασης και μένους. Ποια είναι η αποστολή σας ανάμεσα μας, ω εσείς θυγατέρες της αρχαίας Χένας, ω εσείς πράκτορες της Πανσελήνου; Είναι αστρικοί χάρτες αυτά τα σχήματα που αποτυπώνουν οι φακίδες σας; Πως εξηγείτε το γεγονός ότι ζείτε περισσότερο από το μέσο άνθρωπο; Που βρήκατε αυτό το τόσο ευαίσθητο δέρμα; Και γιατί οι μπούκλες έχουν την ίδια  απόχρωση με το ερωτικό μαράζι;

Αλίμονο, οι ερωτήσεις είναι μάταιες: είτε δεν ξέρουν είτε δεν θέλουν να μας πουν -και ποιος έχει το κουράγιο να πιέσει μια κοκκινομάλλα; Μπορεί να μη μάθουμε ποτέ την προέλευση ή το νόημα τους, αλλά κατά πάσα πιθανότητα αυτό δεν έχει σημασία. Θα συνεχίσουμε να πηδάμε έξω από το τηγάνι μας για να βρεθούμε στη φωτιά τους, ευγνώμονες για την ευκαιρία να σκανδαλιστούμε από την εκδικητική τους μανία , πραγματική ή φανταστική , και να δοκιμάζουμε πότε-πότε το ερωτικό μας σθένος στη θρυλική κόλαση του πάθους τους.

Κοκκινομάλλες! Αιματόχρωμα Σαγκουίνια! Πύρινα πυροτεχνήματα! Ουράνιες μέγαιρες και βασίλισσες του χαλκού! Είθε να μην πάψουν ποτέ να λεκιάζουν τις λευκόψωμες ζωές μας με το υπερφυσικό τους κέτσαπ.

Τετάρτη, 25 Μαΐου 2016

Ανεργία και φάδερ ίσιουζ


Τα μακαρόνια μου έχουν σταθεί σε δύσκολες φάσεις της ζωής μου
αλλά προτιμώ να τα κάνω στην άκρη
και να ανοίξω μια μπύρα
κι ας μην έχει κιμά πάνω της
ούτε τριμένο τυρί.
Πίνω την μία μετά την άλλη,
φτάνω σε ένα νούμερο
ίσο με τα χρόνια που με θυμάμαι να κοπανάω το κεφάλι μου στον τείχο
λόγω ελλείψεως  γκόμενας
ίσο με τα χρόνια
που θυμάμαι τον πατέρα μου να σαπίζει στα αντικαταθλιπτικά και στις απλήρωτες υπερωρίες
ίσο με τα χρόνια
που βασανίστηκαν με την πρέζα τα παιδιά πριν πουν «Γάμησε το δεν αντέχουμε άλλο, φεύγουμε από εδώ»
και ίσο τέλος πάντων με τα χρόνια
που στέναξαν ποίηση και εργατική τάξη
κάτω από κάτι καλογυαλισμένες μαύρες μπότες.

Γαμώτο μου,
ήμουν μικρός και εσύ πατέρα δεν ήσουν καλά
και ρώταγα τι έχεις και στεναχωριόμουν.
πίνω μπύρες
για όσες χρονιές δεν ήσουν καλά
και πίνω πολύ γαμώτο μου, απελπιστικά
πολύ
ας με σταματήσει κάποιος
πριν ξεράσω
ή ξεράσει αυτός.

Κυριακή, 15 Μαΐου 2016

Η Ελλάδα που δε θέλουμε να βλέπουμε αλλά αναγκαζόμαστε

Η Athens Voice δημοσίευσε ένα φωτογραφικό ρεπορτάζ για τη ζωή στην Βόρεια Κορέα η οποία αντίθετα με τα όσα μας λέει το καθεστώς είναι τα μαύρα της τα χάλια. Εννοείται ότι οι φωτογραφίες πάρθηκαν κρυφά. Στην Ελλάδα όμως που υπάρχει δημοκρατία μπορούμε να βγάλουμε μόνοι μας τις φωτογραφίες μας. Όπως και να κάνουμε τα αντίστοιχα ρεπορτάζ.

Το άρθρο της A.V. εδώ . Διαβάστε τα παράλληλα.


Ελευθέριος Βενιζέλος. Άγαλμα στο Ηράκλειο Κρήτης. Η φιγούρα που αγαπάνε εξίσσου φιλελεύθεροι και εθνικιστές. Κυνήγησε τους κομμουνιστές, έκανε μια φούχτα πολέμους και έστειλε μαζικά τα φανταράκια να πεθάνουν στη Σμύρνη. Τέλος έχασε τις εκλογές και οι διάδοχοι του αποδείχτηκαν ακόμα χειρότεροι. Έστειλαν τα φανταράκια να πεθάνουν λίγο έξω από την Άγκυρα.



Λεωφορειακή γραμμή. Αν κάποια στιγμή γίνει μελέτη για την επίπτωση των ΜΜΜ στην Ελλάδα στην ψυχική υγεία του πληθυσμού τα αποτελέσματα θα έχουν μεγάλο ενδιαφέρον.


Δε λείπουν και αυτά βέβαια.


Ελληνικό ξενοδοχείο απαλλαγμένο από προπαγανδιστικές εκπομπές.



Έλληνες άνεργοι με ρούχα διαφορετικού χρώματος και μάρκας.

Στην Ελλάδα η φωτογράφιση στρατιωτών είναι μια ευχάριστη και ανέμελη διαδικασία.



Υπό το άγρυπνο βλέμμα των νεκροζωντανών αστυνομικών της χώρας.


Και εδώ το άγρυπνο ιδεολογικό βλέμμα της χώρας. Σημαιούλα και Hondos Center. Υπέροχο ταξίδι εθνικής υπερηφάνιας.

Τις ελληνικές πόλεις μόνο βαρετές δεν τις λες.
\
Αλλά ούτε και καταθλιπτικές.



Τροχονόμος στην Ελλάδα. Μπόλικη και δύσκολη δουλίτσα.


Που παρόλα αυτά δεν εμποδίζει μερικά ενδιαφέροντα πράγματα να συμβαίνουν.




Καπιταλιστικός πλουραλισμός.


Ελληνικό σουβλατζίδικο. Απαλλαγμένο επίσης από κόκκινη προπαγάνδα.



Μια σειρά χαρτιά που σου δίνουν υποχρεωτικά να υπογράψεις όταν θες να μείνεις στην Ελλάδα.